جمعه 27 مهر 1397 - 10 صفر 1440 - 19 اکتبر 2018
موسیقی حرام در فرض رشد دادن جنبه مادی انسان اورا از کمالات والای معنوی باز می دارد وروز به روز انسان

به گزارش روابط عمومی اداره کل تبلیغات اسلامی استان آذربایجان شرقی، حجت السلام ید الله زارعی استاد حوزه و معاون آموزشی حوزه علمیه برادران شهرستان سراب طی یادداشتی در مورد موسیقی نوشت: درزمانی قرار گرفته ایم که به تدریج ارزشها دگرگون وگاهی اولویت های اول و دوم جامعه با کمال نا باوری به دست فراموشی سپرده شده ومفاهیمی سرگرم کننده چون کنسرت وموسیقی دست آویزی برای سرگرم نگه داشتن مردم وجولانهای سیاسی سیاسیون گشته وهرپرده ازآوازهای کنسرت ها پرده ای برای پوشاندن درد وغم های مردم رنج کشیده وجوانان بیکار و فرهنگی ولنگار، در جامعه اسلامی مان شده است. دراین میان جادارد با عنایت به استقرار پایه های نظام مقدس اسلامی ایران برپایه ارزشهای دینی نگاهی درون دینی به مقوله موسیقی که هم اکنون نقل محافل ومجالس سیاسی واجتماعی گشته؛ داشته باشیم وآن را تاحدی واکاوی نموده واز پرده ابهام درآورییم وبرمسلمات دینی مان عرضه کرده وآن را باترازوی وحی وعقل بسنجیم؛ تادیگر مجالی برای سوء استفاده از آن باقی نماند. واقعیت این است که موسیقی هنری است که از نهاد و فطرت انسانها نشات گرفته واز اولین روزهای تاریخ زندگی بشر با او همراه وهمزاد بوده است. توانایی درک زیبایی های آن نعمتی است از نعمتهای بزرگ الهی ومنتی است از او بر بندگان . اما این نعمت بزرگ الهی همانند تمام نعمات دیگر الهی در طول تاریخ دستاویز هزاران نحله وگرایش های بشری قرار گرفته وبه تعداد مذاقها ومزاجهای بشری دگرگون گشته است. موسیقی ابزرای است که حق وباطل با تمام توانشان سعی در به کارگیری حداکثری از آن در جهت جلب منافع خود بهره برده اند. وبه همین مناسبت است که دین مبین اسلام نیزچنانکه در پی تشریع حکم برای تمام موضوعات مبتلا به بشری میباشد، احکامی نیزبرای این موضوع ، متناسب با حالات هریک از عوامل موثر درآن وضع نموده است. وبرخلاف گمان بعضی ، نگاهی کاملا سیاه ویا سفیدبه آن نداشته بلکه همانند تمام دیگرحالات زندگی انسان مورد بحث وبررسی ونقد ونظر فقهای بزرگ، براساس اصول برگرفته ازکتاب وسنت وعقل قرارگرفته است. وآنچه تاکنون درکتب ومباحثات دینی بدان پرداخت شده تقسیمی کلی ازعوامل موثردر شکل گیری عنصر موسیقی به معنای عرفی کنونی وبیان حکم هریک از شاخه های آن است. ازنظرکلی موسیقی به دودسته با کلام وبی کلام تقسیم می شود وموسیقی با کلام نیز به ناچار لحنی دارد ومتنی. نظر عمده مراجع عظام براین است که موسیقی با صرف نظر کردن ازکلام اگرمطرب ومناسب مجالس لهو ولعب نباشد یعنی انسان را از حالت طبیعی خارج ننموده ومناسب جالس گناه نباشد؛ گوش کرده آن اشکال ندارد. واما لحن موسیقی اگر همراه غنا وچهچهه نباشد بلا اشکال بوده ومتن یا همان شعر همراه موسیقی نیز نباید مهیج امور شهوانی وموجب غفلت از یاد خدا باشد. ودراین که موسیقی از چه سبک و نوعی باشد وآیا سنتی است یا مدرن ورپ یا رک ومتال و سایرانواع موسیقی، هیچ تفاوتی نیست . مگردر ملزومات آن که از بحث ماخارج است. وداشتن یا نداشتن مجوز از وزارت ارشاد ویا پخش از صدا وسیما هیچ تاثیری درحکم ندارد. و هرکسی در امر این مصلحت شرعی (که البته تمام قوانین شرع برمصالح استوار است) خوب بیاندیشد بی گمان به این معنی خواهد رسید که موسیقی لهوی نوعی مخدر برای روح و روان آدمی است واو را از عالم واقع و حقیقت به سوی عالم مجاز وخیال بالا می برد تا کمی از واقعیات ومشکلات فردی واجتماعی دور بوده وسایه سنگین آنها را بردوش خود احساس نکند.اما چه سود که بعد از اتمام آخرین دقایق این صوت افسونگر دوباره تنها این حقیقت وخشونت زندگی است که فرد با آن روبرو میشود. وچه بسا کسانی دراین اندیشه باشند که اگر موسیقی مخدر برای نسل بشرومضربرای احوال اوست پس چرا جوامع بشری پیشرفته جهت تلطیف زندگی خود وحتی حیوانات وگیاهان خود وحتی شیر دهی گاوهایشان از موسیقی بهره مند میشوند وآسیبی هم نمی بینند؟ باید در جواب این عزیزان یاد آورشد که جوامع پیشرفته بشری همچون دنیای غرب با پیشینه ای همچون اتفاقات عصر رنسانس وجدایی جوامع وحکومتها از دین ومذهب و معنویت به ناچار ، موسیقی را جایگزین معنویت برای فرار ازفضای سرد عصر صنعتی شدن قرار دادند وهم اکنون نیز اینگونه نیست که از موسیقی نا متعارف آسیب ندیده باشند . برای قضاوت دراین باره کافی است مراجعه ای کوتاه به میزان خود کشی های اتفاق افتاده در بعضی از کنسرتها که اثرنوع موسیقی اجرا شده وآمار بالای بیماری های روانی که نشات گرفته از سبک زندگی غربی است بنماییم تا خوب این معنا در ذهنمان تداعی شود که : ” آواز دهل شنیدن از دور خوش است.” وانسانی که دارای دو بعد روحی وجسمی است نباید خود را با حیوانات وگیاهان که امکان رشد وتعالی روحی وکمالات انسانی را ندارند مقایسه کند. چرا که موسیقی حرام در فرض رشد دادن جنبه مادی انسان اورا از کمالات والای معنوی باز می دارد وروز به روز انسان طالب کمال را از ماهیت خود دورتر کرده ،برجنبه مادیت وجسمانیت او می افزاید. شاید آیات و روایات نافی این نوع موسیقی هم ناظر برهمین معناست که از آن به ” لغو الحدیث[۱]” یعنی “سخن بیهوده” و ” قول الزور[۲] ” یعنی وعامل رویش نفاق[۳] در وجود انسان وعامل رشد فساد جنسی[۴] در جامعه درمیان زنان وبی غیرتی در میان مردان یاد شده است. به هر حال چه نیکوست که انسان هر دوجنبه انسانیت یعنی روح وجسم را با نعمات الهی تقویت نموده وخود را در مسیر رشد و تعالی روحی وسیر الی الله قرار داده واز آفتهای این نعمات دوری گزیند تا لذات بی شمار معنوی که خداوند متعال در همین دنیا وسرای آخرت برای او فراهم نموده را درک نماید. والسلام علیکم ورحمه الله وبرکاته یدالله زارعی تیر ماه ۹۶- سراب [۱] . وَمِنَ النَّاسِ مَن یَشْتَرِی لَهْوَ الْحَدِیثِ لِیُضِلَّ عَن سَبِیلِ اللَّـهِ بِغَیْرِ عِلْمٍ وَیَتَّخِذَهَا هُزُوًا أُولَـٰئِکَ لَهُمْ عَذَابٌ مُّهِینٌ (سوره لقمان آیه ۶) و بعضى از مردم سخنان بیهوده را مى‏خرند تا مردم را از روى نادانى، از راه خدا گمراه سازند و آیات الهى را به استهزا گیرند براى آنان عذابى خوارکننده است! [۲] . وَ اجْتَنِبُوا قَوْلَ الزُّورِ (سوره حج آیه ۳۰) [۳] . مام صادق(ع) می‌فرماید: همان‌گونه که آب موجب رویش گیاه می‌شود، نواختن آلات موسیقی نیز موجب رویش نفاق در قلب می‌گردد. کلینى، محمد بن یعقوب، الکافی، ج ۶، ص ۴۳۴، تهران، دار الکتب الإسلامیه، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ق. [۴] . در حدیثی از نبی اکرم(ص) آمده: غنا نردبان زنا است. بحار الانوار، ج ۷۶، باب ۹۹، الغناء.
نوشته شده در   پنجشنبه 15 تير 1396  ساعت  06   توسط   مدیر اداره تبلیغات اسلامی شهرستان سراب
چاپ ارسال برای دوستان بازگشت
نظرات شما :
نام :
نام خانوادگی :
  ایمیل :
 
لطفا کد نمایش داده شده در تصویر را وارد نمایید
نظر خود را درباره این مطلب بیان بفرمائید